MASAL bu ya;
Bir zamanlar kocaman kanatları olan melekler yaşardı yeryüzünde. Uçsuz bucaksız maviliklerde süzülüp, bulutlarda dans ederlerdi. Çiçek kokulu çayırlarda koşar, yeşil ormanlarda dinlenirlerdi. Kahkahaları denizin beyaz köpüklerine karışırdı. Oynar, düş kurar ve yaratırlardı, rengarenk boyarlardı dünyayı bir uçtan diğer uca. Sevinç ve kıvanç duyarlardı varoldukları için.
Derken bir gün büyüdüler... Önce, sevinci hissetmeyi unuttular, sonra düş kurmayı ve oyun oynamayı. Sonra yavaş yavaş vazgeçtiler çiçek kokulu çayırlardan, yeşil ormanlardan, denizin köpüklerinden ve uçsuz bucaksız gökyüzünden. Çünkü büyümenin böyle bir şey olduğunu sanıyorlardı. Kanatlarını çıkarıp kimsenin bulamayacağı kuytu köşelere sakladılar. Ve kanatsız melekler kendilerini, unutuşun derin uykusuna bıraktılar. Bundan sonra yalnızca rüyalarında uçtular.
